Waking Life.

Fevereiro 19, 2009

“Hey. Could we do that again? I know we haven’t met, but I don’t want to be an ant. You know? I mean, it’s like we go through life with our antennas bouncing off one another, continously on ant autopilot, with nothing really human required of us. Stop. Go. Walk here. Drive there. All action basically for survival. All communication simply to keep this ant colony buzzing along in an efficient, polite manner. “Here’s your change.” “Paper or plastic?’ “Credit or debit?” “You want ketchup with that?” I don’t want a straw. I want real human moments. I want to see you. I want you to see me. I don’t want to give that up. I don’t want to be ant, you know?”


Fauzi Arap

Fevereiro 4, 2009

“Eu vou te contar  que você não me conhece.
E eu tenho que gritar isso porque você está surdo, e não me ouve.
A sedução me escraviza a você, e ao fim de tudo você permanece comigo: mas preso ao que eu criei e não à mim.

E quanto mais falo sobre uma verdade inteira: um abismo maior nos separa. 
Você não tem um nome: eu tenho. Você é um rosto na multidão e eu sou o centro das atenções.

Mas a mentira da aparência do que eu sou. E a mentira da aparência do que você é. Por que eu, eu não sou o meu nome, e você não é ninguém.
O jogo perigoso que eu pratico aqui.
Ele busca chegar ao limite possível de aproximação. Através da aceitação da distância e do reconhecimento dela. Entre eu e você existe a notícia. Eu me dispo da notícia e a minha nudez parada te denuncia e espelha.


Eu me relato.

Tu me deladas.

Eu vos acuso e confesso por nós: só assim me livro das palavras com as quais você me veste.”  Fauzi Arap


Prisioneiros no alto de uma colina.

Janeiro 16, 2009

“Tenho a impressão bem nítida de que moro em cima de uma montanha, no alto de uma cidade…confundo a altitude da minha posição geográfica com não sei que superioridade moral: tudo está aos meus pés” (…) “O que me espanta é que a liberdade esteja lá embaixo, comigo aqui em cima. Prisioneiros no alto de uma colina, até parece um paradoxo…Esse mundo de onde fomos arrancados, para vir para este ninho de águias, como parece pequeno: tem o tamanho de um brinquedo. Foi ele que nos repudiou e no entanto temos a impressão de dominá-lo…Tudo está a nossos pés: as estradas vermelhas do Pfalz, o extenso brilho sinuoso e plano do Mosela e o povo que nos venceu…Mas, por enquanto, o nosso olhar e mais livre do que nós, mais livre do que o dos carcereiros da cidade. Ele paira, menospreza, e no entanto estamos aqui.” Jean-Paul Sartre


Dezembro 23, 2008

Mais uma idiota com iniciativa.


24 Marso, 2003.

Dezembro 16, 2008

“Sinioras i Siniores,

De parte dela Komunita Djudia de Thessaloniki, o Salonik segun es konosida entre los Sefaradim, keriya empesar rengrasiando el Profesor Hayim Vidal Sefiha por su rekomandavie inisiativa i esfuersos sin kedai para reushir a pozar una plaka en Djudeo-Espaniol al monumento de memoria de Aushvits. Ya seriya tiempo! El Djudeo-Espaniol era la lingua ke aviavan los Djidios de los Balkanes. Por la mas parte de eyos era su unika lingua.

En 1492 los reyes katolikos de Espania dechidieron de expulsar a todos los Djidios ke bivyan en sus reynado porke: “…tratan de todas maneras a subvertir la Santa Fe Catolica.” Los Djidios ke bivyeron en Espania por muchos sieklos antes de este anio fatal, los Djidios ke aviyan kontribuido al developamiento kultural, sientifiko i ekonomiko de sus pais komo kualunke otro sivdadino, estos mizmos Djidios ke pensavan, aviavan i kreavan en sus lingua nativa, el Espaniol, eran konsiderados komo subversores de la kreensa Kristiana i por esto fueron echados de sus tierras. El edikto fue i mas aya, diziendo: “… si acaso es encontrado en estos dominios o regresa, sara culpado a muerte.” Agora ya savemos ke muchos Djidios fueron aktualmente matados antes mezmo ke saliera el edikto.

Sienes de milles de Djidios desharon akel anio la Espania i empesaron sus muevas vidas en diferentes partes de Evropa i del empire Otomano. Una de las karakteristikas prinsipales de esta diaspora Djudia fue el atadero ke todos sentiyan por la Spania i lo expresavan en sus vidas de kada dia, a traves de sus kostumbres, sus komidas, sus kantigas, sus saveduriya sientifika i sovre todo por sus lingua. El Djudeo-Espaniol era sus lingua endependientemente de onde bivyan. Por kaje 500 anyos insistieron a pensar, a aviar i a eskrivir, alegrar i yorar en Djudeo Espaniol malgrado ke biviyan en lugares ande no se aviava el Espaniol por la djente del pais. En ningun lugar en Evropa fue mas prominente la vitalita i la kontinuasion de esta lingua ke en los Balkanes. Ay muchas razones sosiologikas, ekonomikas i politikas por este fenomeno, el fato es ke los siyenes de miles de los Djidios ke bivieron en los Balkanes fino el empesijo de la segunda gerra mondiala aviavan kaji solo el Djudeo-Espaniol.

La storia del puevlo Djudio esta yena de represiones, persekusiones i exilios. Estos aktos, muchas vezes, fueron akompaniados de matansas. Portanto la kalamita ke kayo sovre el puevlo Djidio en la segunda gerra mondiala no era konosida por la umanidad. Nunka antes, un estado, o mas djusto una nasion, teniya organizado una eliminasion sistematika, industrializada de un grupo umano ke no era un peligro ni teritorial, ni ekonomiko, ni sosial, ni relidjiozo ni kualunke otro peligro. De antes, los Djidios se puedian konvertir al Kristianizmo o al Islam, fuyir por sus vidas, o kedar en sus sivdades perkurando de sovrebivir i mantener sus identidad. Esta ves no se les dio esta posibilita. Los Nazis ke empesaron komo un movimyento nasionalistiko perkuraron de organizar una sosiedad asigun las rasas, no solo en Almania, si no en el mundo entero i sovre todo en los paezes ke okuparon. Fueron fma enventar teorias biolodjikas lokas para pruvar la supozada supremasia Ariana. Segun estas teorias, los Djidios no eran afilu una rasa. Eran una “Gegenrasse”, una anti-rasa. No eran umanos. En 1942, Hitler Ie disho a Himmler ke “la deskuvyerta del “vims” djudio fue la mas grande revolusion en Ie mundo. Vamos a ganar muestra salu en eliminando al Djidio”. Manteniendo est^ipromessa, en la konferensia de Wannsee del mezmo anio, se dechidio la “Endlosung”, “La Solusion Finala”. Komo ya tenian las listas de la populasion djudia de kada pais ke okupavan, empesaron metodikamente a exekutir sus piano de exterminasion. Los Djidios Sefaradis ke bivian en los Balkanes tambien stavan en sus lista. Malgrado los esfuersos de Evropaizarsen, ala fin del dizimueven sieklo i al empesijo del ventien, sus kultura detuvo las bivas memorias de sus pasado gloriozo en Espania. Partisipavan aktivamente en las vidas sientifikas, ekonomikas, sosialas i kulturalas de las sochetas onde bivian ma detuvyeron tambien sus identidad partikolar. En supito, todos estos Djidios de Salonik, de Rodos, de Serayevo, de Monastir- profesores, hamales, rabinos, lavoradores de tabakos, viejos, mujeres i kriaturas, todos fueron echados al inferno. Las identitas de los ke eran kapaches para lavorar kedaron solo en los numeros ke les gravaron al braso. El resto fue exterminado al arivar a los kampos. El “virus” deviya de ser eliminado.

I portanto unos kuantos, muy pokos, sovrebivieron. Sus silensio por muchos anyos despues ke atomaron faziya pena. No aviya remedio por sus feridas. Portanto, sus memorias, las ke karreyavan de sus vidas en sus “Sivdad Santa, Salonik”, no los desharon nunka. Estas memorias es ke los empusharon a empesar de muevo i arebivir sus identidades tanto spesiales. I reusheron! Komunitas Djudias mizmo muy chikas existen oy en Salonik i en otras sivdades de los Balkanes. I sikomo no stamos perkurando de destruir la kreensa Katolika, ni semos un guzano para ser pizado, todas muestras fuersas estan dedikadas a dar a la mueva djenerasion, saver, experiensa i muestras memorias de una vida piedrida de mucho antes. Les devemos de ambezar de non ulvidar. Uno de los aspektos de los esfuersos ke stamos aziendo por esta kavza se puede topar en un verso de un poema en Djudeo-Espaniol ke fue eskrito solo la semana pasada por un amigo kerido miyo de Salonik, Leio Arouh.

Lo skrivio por la komemorasion ke tuvimos en el chentro de muestra komunita por los 60 anios del prime treno ke partio de Salonik para

Ausvich-Birkenau al 15 de Marso 1943.

Yo esto viejo agora
I kero ke mi nieto en pas ke biva
Ma kero ke sepa

Ke es mitsva ke no ulvida.” Sr. Iakov Benmayor, Vis-presidente de la komunidad djudia de Salonik, en la inaugurasion de la laja en djudeo-espanyol en Auschwitz.


Nothingness.

Julho 18, 2008

Ele existe. Cobre as nossas faces diante do espelho e quando nos apercebemos já não somos mais quem deveríamos ser. Resta apenas o reflexo dos sulcos encravados na face e o olhar moribundo que contempla a si e ao próximo como uma miragem. Mesmo assim, ele existe: é absoluto. Procuramos escapar o seu domínio. Não conseguimos. Falhamos em criar. Falhamos em conhecer. Falhamos em fazer. Falhamos em ser.

E ficamos velhos, e deixamos de sonhar. Diante do espelho, a saliva escorre pelos sulcos de um rosto que sequer é o seu próprio suspiro. A única certeza que temos é que ele existe, e nós falhamos sem sequer tentar. Ele existe, mas quando a revolta toma conta dos nossos músculos e nos faz querer gritar já não temos voz, ou palavras: apenas as emoções cristalizadas pelas promessas que nos foram feitas.

Assim, o álcool preenche na boca o gosto das palavras que foram esquecidas. Mas, a emoção não anima e a alma esfria. O cigarro entre os dedos não aquece nem ilumina e resta apenas que ele existe. Ele, para além do delírio esquizofrênico das nossas memórias: o nada.


Kafka.

Junho 9, 2008

“Oddly enough you have some sort of notion of what I mean. For instance, a short time ago you said to me: “I have always been fond of you, even though outwardly I didn’t act toward you as other fathers generally do, and this precisely because I can’t pretend as other people can.” Now, Father, on the whole I have never doubted your goodness toward me, but this remark I consider wrong. You can’t pretend, that is true, but merely for that reason to maintain that other fathers pretend is either mere opinionated nests, and as such beyond discussion, or on the other hand—and this in my view is what it really is—a veiled expression of the fact that something is wrong in our relationship and that you have played your part in causing it to be so, but without its being your fault. If you really mean that, then we are in agreement.” Kafka, Brief an den Vater, 1919.


Espanto.

Junho 5, 2008

( Originalmente escrito entre outubro e novembro de 2007, numa folha de papel, foi usado em um dos meus contos mais recentes, porém sem captar metade das coisas que gostaria de ter dito. Agora, após ter feito uma pré-amostra do texto no meu flog deixo aqui com vocês a primeira versão do texto que aparece em Outubro)

Era possível dizer que estava perdendo o senso. Mas, quando a ponta do lápis cruzou os extremos da folha de papel ela sabia que naquela reta existia mais do que um conjunto de pontos. Durante poucos instantes permaneceu olhando a linha cor de grafite sobre a folha branca. Foi tempo suficiente para um suspiro. Mesmo que os seus dedos seguissem o curso dos seus sonhos existia a margem da folha, e para além dela o silêncio. Os seus dedos não iriam a lugar algum e a reta mostrou-se afiada como uma navalha.

Diante dos seus olhos o papel dividiu-se em dois hemisférios. A mesma linha que corta é a que separa, e os seus dedos doloridos procuravam escapar ao destino de todo esquecimento. Diante dos seus olhos. A reta fazia o contorno do horizonte, e uma imensidão branca se pronunciou sobre a mesa, como numa manhã glacial reduzindo cada objeto a brancura do gelo. Refez a trajetória da reta mal desenhada sobre o papel vagabundo, papel de reflorestamento. Estava cansada do politicamente correto. Dos vícios do conforto, e carregava na ponta dos dedos as cinzas do cigarro. A sua impressão digital. A morte: a cinza da sua impressão.

Destroços de um passado de brinquedo. Ruínas de um castelo de cartas cujo fogo dos seus desejos não tardou em extingir. Já não existia mundo. O seu mundo. Pouco a pouco as vozes se calaram. Sobre a velha mesa de trabalho reinava o desconsolo. Nem mesmo o papel existia. Apenas o soluço que não calava. As lágrimas. Chorou naquela noite pelo que havia calado durante toda a vida.


Simone de Beauvoir.

Março 27, 2008
“(…)Lembrou-se de repente: a casa estava vazia, de venezianas descidas por causa do sol. Estava escuro. No patamar do primeiro andar uma menina, grudada ao muro, retinha a respiração. Era esquisito encontrar-se ali sozinha, enquanto toda a gente estava no jardim. Era esquisito e metia-lhe medo. Os móveis tinham omesmo ar de todos os dias, mas, ao mesmo tempo, estavam mudados. Tudo em torno dela era denso, pesado, secreto. Sob a estante e debaixo do consolo estagnavam sobras espesas. Ela não tinha vontade de fugir mas sentia o coração apertado.
No espaldar de uma cadeira estava pendurado um casaco velho. A velha Anna limpara-o com benzina, ou tirara-lhe a nafitalina e pusera-o ali a toamr ar. Era muito velho, tinha um ar cansado. Não podia, no entanto, queixar-se, como Françoise se queixava quando se magoava, não podia mesmo dizer, lamentando-se: “Sou um velho casacom fatigado”. Tudo isso era estranho. Françoise tentou pensar como se passariam as coisas se não pudesse dizer: “Eu sou Françoise, tenho seis anos, estou na casa da vovó”, se não pudesse dizer absolutamente nada. É como se não existisse. E, no entanto, mesmo neste caso, as outras pessoas vinham aqui, viam-me, falavam de mim. Tornou a abrir os olhos: voltou a ver o casaco que existia sem ter consciência disso. Havia qualquer coisa que a irritava, que lhe metia medo. Para que lhe serve existir se ele não sabe disso? Refletiu: Talvez haja um meio de resolver o problema…Visto que posso dizer “eu” por que não hei de dizê-lo em lugar do casaco? Afinal, ficou desapontada. Por mais que olhasse o casaco, sem ver mais nada, e por mais que dissesse “sou velho, estou fatigado”, nada se passava. O casaco continuava ali, indiferente, estranho, e ela continuava a ser Françoise. De resto, se ela se transformasse no casaco deixaria de ter conhecimento das coisas. Sentiu então que a cabeça lhe andava à roda e desceu a correr para o jardim.” Simone de Beauvoir, p. 135/36, A Convidada.